Navilleshilkmake

Echt genoten

"Hou je van mij?" "Ja liefste." "Zul je altijd van mij blijven houden?" "Natuurlijk, mijn lief." "Ben je dat wel zeker?" "Absoluut, schat." "Vind je het niet erg om dat even op te schrijven en te ondertekenen?" "Als ik je daarmee gelukkig kan maken..." "Is het oké als ik daar een paar getuigen bij roep?" "Euh, welja..." "Maar wil je dat dan graag even officieel zeggen? Ergens in het stadhuis bijvoorbeeld, in aanwezigheid van de burgemeester, of tenminste één of andere schepen?" "Euh...oké." "Vind je het niet erg om dat alles nog eens te herhalen? Maar dan in een kerk, voor God en zijn apostelen. Of in elk geval voor een pastoor en mijn hele familie." "Mij best, schatje, maar waarom geloof je nu niet gewoon dat ik van je hou?" Het klinkt als de dialoog uit een absurd toneelstuk. En toch is dit de prelude voor de bruiloftsmars.

'Trouwen is een teken van wantrouwen,' las ik onlangs. Ha! Eindelijk een oneliner als een knuppel, voor elke hond die weer eens aan mijn kop komt zeuren waarom ik nu eigenlijk niet wil trouwen. De juiste vraag is uiteindelijk toch altijd: waarom wel ? "Omdat het toch zo romantisch is," zei onlangs een vriendin. "Elkaar de eeuwige liefde beloven. Is er iets mooiers?" Ze vond het zo mooi dat ze het al voor de derde keer wou doen; twee huwelijken die allebei opperbest liepen, op een scheiding na. Maar waarom zou ik het feest bederven door daar schamper over te gaan doen? Het is zoals even appetijtelijke als appetijtrijke Zsa Zsa Gabor ooit zei: "Je kan een man nooit echt kennen tot je ervan bent gescheiden." Toen ze vroegen hoeveel echtgenoten ze nu precies had versleten, was haar schitterende antwoord: "De mijne meegeteld?"

Ach, zolang de echtgenoten maar echt genieten. Ik ben immers gek op trouwfeesten. Zolang het de mijne maar niet is. Het is meestal beter eten dan thuis. En vaak betere soap ook. Waarbij het me ook blijft opvallen hoe iedereen altijd perfect in zijn rol valt: die van koninklijke familie, iedereen superster voor één dag. De tofste mensen heb ik al plechtiger de konthelften tegen elkaar zien drukken dan Filip in zijn stijfste dagen. "Bedankt dat ge gekomen zjit. En bedankt voor uw... even kijken... ja, uw vork en uw twee cocktailglazen."



Neen, ik heb al een vaatwasmachine. En bovendien vind ik het een veel te opwindende gedachte dat ik nu een leven lang in zonde kan leven. En dan nog wel met mijn eigen vrouw. "Hoezo je vrouw?" krijg je dan te horen. Alsof ik de moeder van mijn kinderen, de opperpriesteres van mijn lichaam en ziel, de bewoonster van mijn huis en van al mijn dromen niet mijn vrouw zou mogen noemen, zonder dat zich daar een bende pennenlikkers, regelneven en koorknapen mee hoeft te komen moeien. Geen pastoor of burgemeester in mijn bed. Ik vind het sowieso niet sexy om wettelijk verplicht te worden om samen te slapen.

Maar toch mag ik doodvallen voor ik mijn lief klinisch 'mijn partner' ga noemen. Mijn pèrtner hoor je dat dan uit te spreken. Als een zakenvennoot met wie je op boekhoudkundige wijze de lichaamssappen uitwisselt. Of nog erger: mijn vriendin! Alsof twee mensen die van elkaar houden nog vrienden zouden willen zijn!

Pas op, ik heb het ook al eens gedaan, in een vlaag van geestesverschroeiende verliefdheid. Mijn vrouw ten huwelijk gevraagd. Maar dat was dan in Las Vegas, waar je tenminste geen jaar op voorhand de feestzaal en de traiteur moet vastleggen, en een half jaar met de beide schoonfamilies moet stressen over de prijzen van de huwelijkslijst, het menu , de gasten, en of nonkel Louis whisky krijgt of niet. Nee, daar zag ik het wel zitten. In een stad waar je in het casino mag gokken met je geld, en in de wedding chapels met je leven. Waar je, echt waar, zelfs drive-in-ceremonies hebt. Met of zonder Sinatra-kwelende pastoor, fake-Elvis of direct terug inleverbare bloemen. Daar heb je tenminste al binnen de drie kwartier na de vraag resultaat van het jawoord. Niet dat ik dat heb gekregen, van de vrouw die toen nochtans de eerste vrucht van onze liefde in haar buik had zitten. Het enige wat ze antwoordde was: "Het spijt me, jongen. Maar ik ben vandaag veel te misselijk om met jou te trouwen."

En dus hou ik het voorlopig maar bij een verloving van een jaar of dertig. Dat klinkt al die tijd ook wel aardig: "Heeft u mijn aanstaande ergens gezien?" Hou het nog even stil. Dit is mijn plan. Als jonge zestiger of zeventiger vind ik het wel iets hebben. Met een bos bloemen en een mandoline onder de arm gaan vragen of ze mij wil hebben als haar man. Met als voornaamste objectief: een gigantisch huwelijksfeest waar de kleinkinderen tenminste bij kunnen zijn, die op hun kleine voetjes naar huis dribbelen als ik hun als eerste het geheim in hun oortjes heb gefluisterd. "Mama, papa, pépé is zot geworden! Hij wil gaan trouwen!" "Met wie?" "Hoe, met wie?! Met mémé, natuurlijk!"

Nic Balthazar

Mag ik?
vroeg je.
Ja natuurlijk
zei ik.

Pas toen je klaar
was met zoenen,
besefte ik
dat ik misschien eerst
had moeten vragen
wat je precies bedoelde.

De laatste weken luister ik constant naar hetzelfde nummer: Rejection van Martin Solveig. Afgewezen worden voelt misschien niet goed, maar het klinkt fenomenaal. En de clip is goddelijk!

Ik voel een zachte hunkering
Om je even te koesteren
Steunend op de schouders
van vluchtige seconden 

Kom binnen, fluister je.
Hier kun je slapen.

Geborgen in onze wereld
streel je me tot ik zing
tot ik fluweelzacht spin
Tussen je gevlochten vingers. 

Kom slapen, fluister je.
Sluit de wereld buiten. 

In ons donzen kasteel
Leer jij me de liefde
Je vingers schilderen zon
Op mijn naakte huid.

Verkleedfeestjes. I absolutely love them! Tot op de dag van het feestje loopt iedereen gefrustreerd rond, koortsachtig op zoek naar een sublieme outfit.  De avond zelf zorgen de looks voor het nodige entertainment.  Ongelooflijk hoe mensen met glans elke metamorfose doorstaan.

De uitnodiging van het recentste feestje eindigde met een onverschillig “O ja, thema: Safari”.  Wanhopig haalde ik mijn hele kleerkast overhoop op zoek naar gepaste kleren.  Niets.  Zelfs geen tijgerstring.  Het zweet brak me uit.  Het is zowat het enige thema waarbij “I’ve got nothing to wear” geen geldig excuus is.  Aboriginals hebben ook niets om aan te trekken, maar je kunt ze wél spotten op je safaritocht.  Ze huppelen met wat lappen dierenhuid of een peniskoker het oerwoud door.  No way. Niets voor mij.  Bovendien laat het Belgische klimaat zulke uitspattingen niet toe.

’s Avonds overliep ik alles: drank – check (geen Safari jammergenoeg), fout Afrikaans bloesje – check, ontzettend foute hotpants – check, winkel waar ik nooit meer binnenga omdat de verkoper denkt dat ik een fout seksleven heb – check. Ok, dat was alles.  
 
Ik trok m'n outfit aan en bekeek mezelf in de spiegel.  Was het niet een beetje té?  Njah, marginaal margeniaal!

Of zoals de Tibetanen zeggen:
Beter één dag als tijger te hebben geleefd dan duizend jaar als schaap.  

Sommige vrouwen zijn meer gehecht aan hun favoriete paar schoenen dan aan hun man.  Geen paniek, heren! Het gaat hier om een vreedzame symbiose.  Een soort van ruilhandel, zo je wil.  Met die fijne sexy hakjes verleiden we de man van onze dromen en in ruil schenkt die man ons levenslang schoenen.  Wat zit de wereld toch mooi ineen!

Plots viel mijn oog op een rekje waar hetzelfde paar schitterde, maar in het grijs. Aan mijn linkervoet het bruine laarsje in maatje 40 dat mij perfect zat.  Aan mijn rechtervoet het donkergrijze laarsje in maatje 39, omdat maatje 40 al weg was. Mijn grote teen protesteerde heftig. En mag jij nu eens raden welk laarsje ik het mooist vond.  Juist ja.

Teleurgesteld kwam ik thuis.  Het leven kan soms enorm hard zijn en het is beter om te leren omgaan met tegenslagen.  Dat besefte ik wel, maar het zou zóveel makkelijker zijn die tegenslagen te verwerken mét die sexy laarsjes.  Ik besloot niet bij de pakken te blijven zitten en het lot een handje toe te steken. 

Met een kort telefoontje lichtte ik elke naburige schoenenwinkel door.  Geen spoor van de sublieme slobberlaarsjes. Na een halfuurtje vond ik toch een lichtpuntje.  In Roeselare hadden ze een paar laarsjes van hetzelfde merk.  Vingers kruisen.

De volgende morgen trok ik vol goede moed naar Roeselare.  Mijn hart klopte in mijn keel toen ik de felverlichte schoenenwinkel binnenstapte. Binnen enkele seconden zou ik met mijn neus op de feiten gedrukt worden. Zenuwachtig friemelde ik de doos open.  Eén aanblik en ik wist het zeker.
God is een vrouw.

These boots are made for walking and that’s just what they’ll do. One of these days these boots are gonna walk all over you.

De barman van de Amber in Gent heeft een jaartje gestuurd voor chefkok.  Nu staat er een filmpje online waarin hij zijn kunsten demonstreert. Hi-la-risch. Mensen, ik geef jullie: Koken met Kurt.

Ik draai de klok terug
seconden, minuten, uren
verdwijnen in de toekomst.
Zacht schijnt het maanlicht
weer op je dijen, je buik,
je jonge borsten.
En ik weet wat er volgt,
wat mij steeds zal doen
verlangen naar het verleden. 

Ik klamp me vast aan de seconden
die mij even uit beeld houden
en voel hoe het parelend zweet
mijn tranen van gemis huilt.
Kus me op de lippen
Gun me de smaak van
lippenstift en rode wijn.
Verdrijf je afwezigheid
mijn enige grote angst.

Voor de vakantie had ik vastberaden gepreveld: Als ik de komende drie maanden ooit zeg dat ik me verveel, dan mag je me een draai om mijn oren geven. 
Ik had namelijk mijn buik vol van de stress die het eerste jaar unief met zich meegebracht had. Ik moest en zou nu drie maanden aan een stuk genieten. Het leek simpel: alles doen waar ik voorheen geen tijd voor had.  Nieuwe ervaringen, Sat komt eraan!  Ik had er nog niet aan gedacht dat nieuw niet altijd staat voor supermegadeluxe.

Nieuwe ervaring nummer 1 - de rijles
Yes, binnen drie maanden kunnen rijden, fantastisch! Nog een kleine hindernis: léren rijden.  Toen mijn instructrice instapte en begon over hoe vettig haar rimpelcrème was, wist ik echter hoe laat het was (zeven uur, drieëndertig minuten en vijf seconden).  In de rijlessen die volgden heb ik meer geleerd over Glam It, Sean Paul en Lissabon dan over schakelen. Het zenuwachtig wachten tot mevrouw een cola had gehaald in een of ander benzinestation bracht mij ook niet meteen iets bij over het manouvreren.

Nieuwe ervaring nummer 3 - nieuwe vakantiejob
Al enkele jaren werkte ik in de keuken van het gehandicaptencentrum Den Engelbewaerder en dat was ik dit jaar ook weer van plan... tot ik een telefoontje kreeg: er was veel vast personeel weggevallen op de leefgroepen, zou ik het zien zitten om daar mijn vakantiejob te gaan doen?  De gasten waar ik mee zou werken, hadden een verstandelijke leeftijd van drie maanden. Drie maanden!  Ik kon me dus aan veel verwachten:  luiers verversen, tanden poetsen, kleren aan- en uittrekken, scheren, wassen, eten geven. Die jongens waren zó afhankelijk, ze konden niet eens spreken. De eerste dagen waren echt wennen. Maar hoe meer je de jongens leert kennen, hoe warmer de gevoelens voor hen worden. Ook de andere opvoedsters waren echt lieve, zorgzame mensen, die veel plezier konden maken.  Ik heb me geen moment verveeld op de leefgroep en had het zelfs even moeilijk toen ik van iedereen afscheid moest nemen en de opvoedsters me dan nog een zelfgetekend kaartje gaven om me te bedanken voor mijn inzet.  Toch zou ik het niet aankunnen om er veel langer dan een maand te werken. Ik ben nog niet zeker of ik volgend jaar opnieuw bij de jongens van Boterbloem wil werken.
Score: 8,5/10 (een compleet onverwachte ervaring, die over het algemeen positief is uitgedraaid, dit smaakt naar meer!)

Nieuwe ervaring nummer 7 - de pumps
Jahaaa, Satje heeft zich pumps aangeschaft. Wel wat wringen met die steunzolen. Logisch gevolg: men neme een schaar en snijdt de teenplaats van de steunzool af. Logischer gevolg: men ontdekke na drie weken dat de echte zooltjes er eigenlijk wél uitkunnen. Lang leve de pumps-met-uitneembare-zooltjes, want geef nu zelf toe. Pumps zijn zooooooooooooooooo sexy. Jihaaa!
Score: 10/10 (Moment van pure euforie)

Nieuwe ervaring nummer 8 - Milk The Fish
In een ver verleden had ik MTF zien optreden in Kortrijk. Na een bericht in hun gastenboek werd ik gemaild  door hun knotsgekke drummer die altijd een reeks oneliners klaar heeft en er niet verlegen om zit om je zinnen altijd dubbelzinnig op te nemen. Dit weekend trok ik naar Gent, waar de drummer mij kwam ophalen om naar Affligem te gaan. Ik was van plan om gewapend met mijn oordopjes de vier rockconcertjes bij te wonen, maar toen ik me op mijn knieën op de voorstoel had gezet om mijn gerief uit mijn tas op de achterbank te halen en de drummer doodleuk opmerkte: "Je hoeft nu niet meteen op de achterbank te gaan liggen, hoor.", liet ik ze natuurlijk - compleet verbluft - liggen (ah ja, wie zegt er nu zo'n dingen tegen zo'n onschuldig, weerloos meisje als ik!).
De andere leden van de groep bleken ook niet op hun mondje gevallen te zijn. Zo had je bijvoorbeeld Maarten, wiens natte droom was om een meisje tijdens hun optreden te zien flashen (had ik nu wel net mijn kodak niet mee zeker!), Kristof ging de dag erop solliciteren bij KLIT (dat eigenlijk gewoon een reclamebureau of zo is, maar als zij dingen verkeerd mogen opvatten, mag ik dat ook).
Aangezien Maarten me niet zo ver kon krijgen dat ik mijn borsten showde, stelde hij me aan als roadstie. Dat houdt in: met een werkkoffertje in je ene hand, een gitaar in je andere hand en een op je rug naar het podium en vooral diép door de knieën gaan bij elke deurpost (kwestie van geen gitaren te rammen vóór het optreden). 
Het optreden zelf was beestig geestig, wat een vanzelfsprekendheid is eens je doorhebt wat een leutemakers de MTF'ers zijn.
Ik amuseerde me deftig, was bijna de enige die aan het dansen was, maar het kon me geen reet schelen: ik zat toch in Affligem, geen kat die mij daar kent. Stoffel onderbrak een liedje om te zeggen dat er een meid voor het podium sexy aan het dansen was, als iederéén dat nu eens zou doen. En daar kwam Maarten weer: als ik nu het voorbeeld zou geven op het podium.  Om hem de teleurstelling van het niet-flashen te helpen verwerken, gaf ik aan deze gril van hem toe. Ik zat toch in Affligem, geen hond die mij daar kent. En zo was ik wederom een nieuwe ervaring rijker.
Oja, ik had ook nog nooit iemand in de backstage in een lege frigo zien kruipen om rondgezwierd te worden. En oja, ik had ook nog nooit iemand uit een frigo zien komen, en met zijn ene been op zoek naar de grond zijn kruis zien stoten aan de zijkant van een frigo. Maar fin, als ik al dié zaken moet beginnen opsommen *vette knipoog*. Score: 9/10

Zomer 2006 voorbij, ziehier mijn verdriet.
Maar oh herinneringen, wij vergeten u niet!

(fluisterend in je oor

Wist je dat ze in China veel creatiever omgaan met de anticonceptiepil? Zo heeft de overheid in de Chinese stad Shanghai in haar strijd tegen het groeiend aantal ratten naar een nieuw middel gegrepen. In plaats van met vergif gaat de stad de plaag te lijf met speciale anticonceptiepillen. De pil voor ratten moet het klassieke rattengif vervangen omdat het gif de beestjes slechts twintig dagen buiten de deur houdt; zodra er nieuwe jongen zijn, komen de ratten weer terug naar de huizen. In een campagne van drie maanden zullen tien ton anticonceptiepillen op 300.000 locaties worden verspreid. De pillen zijn bedoeld voor mannetjesratten en moeten de zaadproductie een halt toeroepen.

Wist je dat vrouwen heel scherp staan tijdens hun menstruatie en rond de periode van hun eisprong? Onlangs is bewezen dat vrouwelijke studenten tijden die periode betere resultaten behalen voor examens. Maar er bleek ook dat de helft van de misdaad  bij vrouwen gepleegd wordt tijdens de menstruatie en de periode net daarvoor. Depressieve vrouwen zouden tijdens de menstruatie ook vaker zelfmoord plegen.

Wist je dat bloemen in een vaas langer mooi blijven als je bij het water de restjes van je vorige strip doet?

Gezondheidswerkers op het Filippijnse platteland gebruiken de pil al jaren als meststof voor orchideeën in plaats van ze te verdelen onder de bevolking. Dat heeft de Filippijnse minister van Volksgezondheid onlangs toegegeven. De Filippijnse regering krijgt grote voorraden anticonceptiva van de Amerikanen, alleen is er geen geld om de voorbehoedmiddelen te verdelen in de dorpen.

 

Ja, dit was het. Mijn favoriete groep op de Gentse feesten en ik helemaal vooraan.  Ik deed mijn titel van grootste fan (één meter zesenzeventig, jawel) dus alle eer aan, hoewel ik moet toegeven dat dit heel wat makkelijker ging dan voor fans van Gorki: hét voordeel voor de aanbidster van een ietwat onbekende groep is de adem- en dansruimte die je gegund wordt vlak voor het podium. En gedanst heb ik! En geademd! En terecht, want Rumplestitchkin is een echte verademing voor de rockfan van vandaag. Ze gaven zich volledig on stage en zinderden door tot elke vezel van mijn dansende lichaam.  Eenvoud kan zo mooi zijn.